Ako yata yung tanga na iyon.

Birthday ng bunso kahapon kaya nagparty kami sa bahay. Kahit walang pera pero kaya naman maghanda ng konting spaghetti at fruit salad. Hayy. The things parents do. Tas nagbili ung tita ko ng isang malaki na gallon ng ice cream kasi birthday gift daw para kay bunso. Halo-halo yun flavor, I believe.

Kumakain ako ng ice cream pagalis na sa mga bisita. Sa daming bata na inimbita, wala ng malinis na baso. Since there’s a will, there’s a way, kinuha ko yung isang platito at inilagay ko ung ice cream dun. Ginamit ko pa ung fork. Ginawa ko yata yung imposible.

Fail talaga ng Tagalog ko. *switches to English mode

Magtatagalog ako kasi wala lang. Feel ko lang magtagalog. Tas dapat ako masanay dahil ito ang pambansang wika sa aking bayan. Pasensya kapag meron akong pagkamali sa pananalita ng wikang Filipino.

Wala kaming klase ngayon dahil sa piesta sa Birhen Maria. Sponsor kasi ung skul namin kaya ayun, lahat naghahanda para sa mga misa at kung anu-ano.

Dahil walang nag-online sa Tumblr, nagsisiesta nalang ako sa kwarto nina mama at papa. Ang kapit bahay namin naman, ay busy-busy dahil sa piesta daw.

Babae: Hoy Junior! Pakibigay naman sa walis-tingting. Aayusin na natin ang garahe para meron tayong lugar sa Mercedes Benz na ipapadala galing sa labas!

Wow. Ang sosyal. Mercedes Benz. Kahit ang may-ari sa pinakamalaking bahay dito sa subdivision ay walang ganyan ah. Honda lamang tsaka Suzuki. Ironic, diba? Kaso, ang sayang naman kapag magpadala kayo ng Mercedes Benz.

• Baka may magnanakaw.

Kahit ang mga murang kotse, pinapatulan, Mecedes Benz pa kaya? Hindi kasi mahilig mangengealam ang mga kapit-bahay kaya kapag may magnakaw sa inyong kotse, akalahin nila kaibigan mo yung magnanakaw.

• May magvavandal.

May isang kapit bahay natin na mahilig magsusulat ng kanyang pangalan kahit saan. Makikita mo yan sa atin hanggang sa Mercado. Napakatempting kaya maglagay ng pangalan sa bagong pinta ng Mercedes Benz ano?

• Hindi maganda ang kalsada natin.

Sa sobrang ulan, nasisirahan na talaga ang drainage system sa mall na iyon. Kaya kapag lalabas ka sa subdivision, ang ankle-deep na rainwater at napakaliit na piraso ng tiles ay sumasalubong sa iyong napakamagandang kotse. Walang magawa ang pag-cacarwash mo dahil sa sobrang kapal ng putik, parang hindi na Mercedes Benz ang minamaneho mo. Hindi ka pa abot sa bridge, sira na yung kotse mo.

Oh ayan, opinyon ko sa bagong kotse niyo. Pero wala naman akong magagawa dahil hindi ako kasali diyan, diba?

Ikaw na nga ang pinakamagaling. Magaling ka magdrawing, mahusay ka din sa eskwela at tsaka outstanding ka sa mga essay writing contests. Gets ko na. Mahusay ka, ako naman, kahit anong gagawin ko, hindi makapass sa mga standards. Kahit ginawa ko ung best ko, kahit medyo OK naman siya, you still say mean things. At meron pa kang mukha para utus-utusin ko. Swerte ka kasi mahaba ang pasensya ko.

PAKSHET. I CANT SPEAK TAGALOG.

There’s no real story though. I think I won’t even get to finishing it. But anyway, here’s my story. I’ll make an English version of this soon. (maybe I’ll make a poster for this? LOL.)

———

Sa isang munting isla sa Pilipinas, may isang napakamalaking bahay sa isang napakaliit na barangay. Ang may-ari ng bahay na iyon ay, walang iba, kundi ang pamilyang Tang. Sabi ng mga mamamayan sa barangay, ang mga Tang daw ay ang pinakamayaman na pamilya sa Pilipinas. Ang iba naman, may sabi na isa sila sa pinakamaiimpluwensiyang pamilya sa buong mundo. Ang isa sa mga membro ng mga Tang ay ang walong taong babae na si Teresita.

Si Teresita ay malakas at mataba, maputi at maliit. Ang kanyang mataas at napakaitim na buhok ay nakaresemblo ng sunga at ang kanyang mata na napakaIntsik ay halos di na makita.

Halos lahat ng atensyon ay gustong makamint ni Teresita. Sa kanyang kaarawan, nagpabirthday party siya ng napakabonga. Sabi ng mga mamamayan, ang mga bisita nila ay hindi lamang artista dito sa Pilipinas, kasama din ang nga Hollywood stars!

Sa eskwelahan naman ni Teresita, napakaaktib niya sa klase at sa mga school activities. Kapag hindi siya tinawagan sa kanyang guro, umiiyak siya at magtatanrums.

Sabi sa mga helpers at maid sa bahay ng mga Tang,  pumunta lamang ang ama at ina ni Teresita sa trabaho kapag tulog na siya kasi nagtatakas silang dalawa. Ayaw kasi ni Teresita na mawalay ang kanyang magulang sa kanya, kahit saglit lang. Kahit halos lahat ng oras nga kanyang magulang ay nakapunta sa kanya, gusto pa rin ni Teresita na hindi sila mawala. Kaya kapag nagising na si Teresita at makita niya na wala ang kanyang magulang. Kaya kapag nagising na si Terista at makita niya na wala ang kanyang magulang, naku! Parang impyerno ang buhay ng mga yaya niya.

Kaya ang sabi ng mga mamamayan, isang batang KSP talaga iyan si Teresita Tang.

——

Sorry for the errors. Tagalog isn’t my thing.

It’s in Tagalog though.

Our Filipino teacher told us to make an introduction for a story as homework. Though Tagalog is one of my weaknesses, I’m pretty much doing my best.

But I don’t think it’s that nice or interesting though. -fail for  a writer.

• Failed in doing an all-nighter. Malapit na sana 4:00, tinigil na ko. Gabi na kasi. :l
• Tulog ako ng tulog.
• Gising 12 P.M
• Punta kami mall.
• Bili daw kasi ng dress para sa kasal sa Leyte.
• Sabi daw ni Mom na I should check on dresses daw….
• Kaya tingin ako ng tingin sa mga damit while may inaasikaso si Mommy.
• 5 possible dresses were already in my mind.
• When Mom came pra makabili ng dress
• sabi nya pangit daw ang mga gusto ko.
• Ang pangit ng dress na binili niya.
• V-Neck.
• At halter pa.
•